نی محزون

شد چون مه لیلی آسمان گیر

هر روز خمیده نامتر گشت

در شیقتگی تمامتر گشت

برداشته دل ز کار او بخت

درمانده پدر به کار او سخت

می کرد نیایش از سر سوز

تازان شب تیره بردمد روز

حاجت گاهی نرفته نگذاشت

الا که برفت و دست برداشت

خویشان همه در نیاز با او

هر یک شده چاره ساز با او

بیچارگی ورا چو دیدند

در چاره گری زبان کشیدند

گفتند به اتفاق یک سر

کز کعبه گشاده گردد این در

حاجتگه جمله ی جهان اوست

محراب زمین و آسمان اوست

پذرفت که موسم حج آید

ترتیب کند چنانکه باید

چون موسم حج رسید برخاست

اشتر طلبید، محمل آراست

فرزند عزیز را به صد جهد

بنشاند چو ماه در یکی مهد

آمد سوی کعبه سینه پر جوش

چون کعبه نهاد حلقه بر گوش

شد در رهش از بسی خزانه

آن خانه ی گنج، گنجخانه

آن دم که جمال کعبه دریافت

در یافتن مراد بشتافت

بگرفت به رفق دست فرزند

در سایه ی کعبه داشت یک چند

گفت ای پسر این نه جای بازیست

بشتاب که جای چاره سازیست

در حلقه ی کعبه حلقه کن دست

کز حلقه ی غم بدو توان رست

گو یارب از این گزافکاری

توفیق دهم به رستگاری

رحمت کن و در پناهم آور

زین شیفتگی به راهم آور

دریاب که مبتلای عشقم

و آزاد کن از بلای عشقم

مجنون چو حدیث عشق بشنید

اول بگریست پس بخندید

از جای چو ماه کعبه برجست

در حلقه ی زلف کعبه زد دست

می گفت گرفته حلقه در بر

کامروز منم چو حلقه بر در

در حلقه ی عشق جانفروشم

بی حلقه ی او مباد گوشم

گویند ز عشق کن جدایی

گاین نیست طریق آشنایی

من قوت ز عشق می پذیرم

گر میرد عشق من بمیرم

پرورده ی عشق شد سرشتم

جز عشق مباد سرنوشتم

آن دل که بود ز عشق خالی

سیلاب غمش براد حالی

یا رب به خدایی خداییت

وانگه به کمال پادشاهیت

کز عشق به غایتی رسانم

کو ماند اگرچه من نمانم

از چشمه ی عشق ده مرا نور

واین سرمه مکن ز چشم من دور

گر چه ز شراب عشق مستم

عاشق تر از این کنم که هستم

گویند که خو ز عشق وا کن

لیلی طلبی ز دل رها کن

یا رب تو مرا به روی لیلی

هر لحظه بده زیاده میلی

از عمر من آنچه هست بر جای

بستان و به عمر لیلی افزای

گر چه شده ام چو مویش از غم

یک موی نخواهم از سرش کم

بی باده ی او مباد جامم

بی سکه ی او مباد نامم

جانم فدی جمال بادش

گر خون خوردم حلال بادش

گر چه ز غمش چو شمع سوزم

هم بی غم او مباد روزم

می داشت پدر به سوی او گوش

کان قصه شنید گشت خاموش

دانست که دل اسیر دارد

دردی نه دوا پذیر دارد